Чуньлань ва Ма Чэнган эр-хотин камбағал ҳаёт кечиради — моддий аҳволлари оғир, кунларини зўрға ўтказади. Улар қишлоқда яшайди, у ерда кўп меҳнат қилсанг ҳам бой бўлиш, муносиб мол-мулк орттириш деярли имконсиз.
Катта шаҳарга кўчиб ўтиш ҳақида оғир қарор қабул қилинади — у ерда ёрқин истиқбол кутилади. Оиланинг бир ўғли бор, у ота-она учун умид ва келажакда таянч. Бола мактабга қаттиқ қатнайди, яхши ўқиб, ота-онасини хурсанд қилади. Улар эса ўғилларини замонавий жамиятда ўрнини топишига, ўз йўлини тадбор этишига ёрдам беришни орзу қилади.
Ҳаёт режа бўйича давом этади — катталар тинмай ишлаб, осойишта кексаликни орзулайди, бола эса илм олади. Аммо вақт ўтиши билан бош қаҳрамон ота-онасида ғалати, одатдан ташқари хатти-ҳаракатларни сеза бошлайди. Улар билан нимадир юз беряпти.
Ҳақиқий вазият ошкор бўлганда орзулар чил-чил синади — энди ҳеч ким келажак ҳақида ўйламайди.