Гўзал ва меҳрибон қиз антероград амнезия азобидан қийналади. Бу нотипик унутувчанлик уни дўстлари ва яқинларидан узоқлаштиради.
Хан Со Юн мактабнинг катта синфида ўқийди. Йигитлар унинг гўзаллиги ва очиқкўнгиллигига мафтун бўлади. У улар билан самимий мулоқот қила олади — аммо эртасига бу туйғулардан асар ҳам қолмайди.
Юн оғир автоҳалокатни бошдан кечирган. Аварияга қадар бўлган барча хотиралари сақланиб қолган, аммо кун давомида олган таассуротлари билан ухлаб, ўтмиш хотиралари билан уйғонади. Қиз ҳаммасини кундалигiga ёзиб қўйиш ва ҳар куни ўша ёзувларни ўқишни ўйлаб топади.
Бир куни у мулойим бир нотаниш йигит билан учрашиб қолади ва улар дўстлашади. Ким Жэ Вонни отаси тарбиялайди — у онасини соғинади, аммо она вафот этган. Она меҳридан маҳрум бўлиш уни кўп нарсадан бебаҳра қилган: у келажак ҳақида ўйлашни тўхтатган, аниқ орзу ва мақсадсиз яшайди.
Аммо меҳрибон ва жозибали қизни кўриб, у унга яқинлик ҳис қилади. Жуфтлик орасида романтика бошланади — аммо қиз уни севиб қолишini таъқиқлаб, у билан учрашади.